Aneta i Marek

   Oto historia kolejnej szczęśliwej pary, która poznała się dzięki naszemu serwisowi:

Pragnę dołączyć ten list do grupy listów szczęśliwych par. Dosyć dawno temu zamieściłam na Cupido anons ze swoją fotografią. Otrzymywałam wiele listów, ale na niektóre odpisywałam, a na niektóre nie. Pewna osoba także często tu zaglądała, ale z niewiadomych przyczyn nie dała mi żadnego znaku. Po 2 miesiącach nadszedł do mnie krótki list, za to zawierający szczere i konkretne zdania. Było też dołączone jakieś zabawne zdjęcie z sylwestra, które raczej nie przypadło mi do gustu. Postanowiłam odpisać, gdyż jako fotograf mogę wiele odczytać z różnych fotografii. W trzecim liście podałam swój numer telefonu. Głos też mi jakoś nie pasował do wyglądu, ale pomimo tego zauważyłam, że mam do czynienia z ciekawym człowiekiem.

Gdy nadeszła propozycja spotkania, bardzo się tego wzbraniałam. Dlaczego? Człowiek ten, to osoba o wysokiej stopie życia. Ja, chociaż jestem bardzo młodą kobietą przeszłam chemioterapię, poważną operację i dlatego pomyślałam sobie: "To nie dla mnie znajomość. Zazwyczaj takie osoby mają wysokie wymagania i mniemanie o sobie, a ja jestem chora i zmęczona. Może ktoś inny mnie zrozumie". Mężczyzna ten dopytywał się dlaczego nie chcę się z nim spotkać. Tłumaczyłam to kursami, szkoleniami itp. Dłużej jednak nie mogłam zwodzić, więc powiedziałam, że o powodach napiszę w e-mailu. Tak też zrobiłam. Napisałam o wszystkim, co przeszłam i dodałam, że jeśli to zaakceptuje to będzie git. Tego samego wieczora zadzwonił do mnie. Nie miałam przy sobie telefonu, ale odsłuchałam pocztę głosową. Powiedział, że ma mi coś ważnego do powiedzenia. Gdy zadzwonił ponownie, drżącą ręką odebrałam telefon... Powiedział: "Posłuchaj mnie uważnie, spotykamy się za dwa dni. Nie ma od tego odwrotu. Pomogę Tobie i chcę poznać Ciebie". Pomyślałam, że raz kozie śmierć, w końcu pójście na kawę to normalna rzecz.

10 październik 2003r. Przyjechał pięknym samochodem, wręczył prezent. I tak z godziny na godzinę czułam się przy nim dobrze, lepiej, bezpiecznie. W Sylwestra zaręczylismy się, a 30 października 2004 bierzemy ślub. Wszystko co mi obiecał spełniło się, co do najmniejszej rzeczy. Ważne i ciekawe to to, że lekarze stwierdzili, iż poprawiły się moje wyniki i stan zdrowia, od listopada 2003, czyli od czasu gdy poznałam mojego kochanego mężczyznę. Przecież choroba nowotworowa to nie katar... Z drżąca ręką zaglądałam w odbierane wyniki.

Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że naprawdę kocham go i ja też jestem szczerze kochana. Nie jest to litość nade mną, ale prawdziwe uczucie, gdyż przyznam, że jestem dość atrakcyjną kobietą, realną optymistką, a mój przyszły mąż jest fantastycznym, przystojnym, uśmiechniętym, kochającym muzykę człowiekiem. Jest też stanowyczy i konkretny, lecz potrafi słuchać. Że jeszcze tacy się znajdują... No, może teraz tylko jeden na 100000000 :)

Kochane Cupido. Z Waszej strony korzystają fantastyczni ludzie, sama się o tym przekonałam. Coś jest w Cupido, co przyciąga ludzi :)

Pozdrawiam Wszystkich szukających szczęścia, a tym, którzy już mają - radzę pielęgnować je, gdyż nie jest rzeczą łatwą znaleźć prawdziwą miłość.

powrót do Naszych Par

Jeśli znalazłeś(-aś) dzięki nam swoją drugą połowę i chciał(-a)byś podzielić się swoim szczęściem, serdecznie zapraszamy do przesyłania swojej historii lub zdjęć, a z przyjemnością je tutaj zamieścimy. Oto adres e-mail, na który można je wysyłać: webmaster@cupido.pl